[vc_row][vc_column][vc_column_text]

تاریخچه ی مختصری از تلاش های بشر برای ورود به قلمرو آبی

علاقه ی ما به دنیای زیرآب به ابتدای تاریخ ثبت شده باز می گردد. بشر مدت ها تمایل عمیقی به کشف ناشناخته ها داشته است و اقیانوس ها عمده ترین بخش های کشف نشده ی سیاره ی ما هستند. با توجه به چگونگی شکل گیری غواصی می توان فهمید که چگونه غواصی اسکوبا امروزه به یک فعالیت هیجان انگیز، چالش برانگیز و گسترش دهنده ی افکار تبدیل شده است.

غواصان کهن

غواصان اولیه از تکنیک های حبس نفس برای انجام کارهایشان استفاده می کردند. مهم نیست این غواصان چقدر توانا بودند، در هر صورت ظرفیت ریه، مدت زمان وعمق غواصی آن ها محدود بود. داستان های یونان باستان نشان می دهد که مردمانی نفس خود را برای غواصی در زیر آب حبس می کرده اند، ازغواصان اسپارتان که به صورت پنهانی از جنگجویان آتنی گذر کردند تا یونانی ها که برای صید خزه، اسفنج و صدف غواصی می کردند.

نیاز به غذا خوردن، نیاز به کار کردن، نیاز به پیروز شدن، اما بیشتر از همه ی این ها نیاز داریم انگیزه ی ناشناخته ای که باعث ادامه ی تحقیقات بشر برای رفتن_و ماندن_در زیر آب شده است را کشف کنیم.

شروع اسنورکلینگ

در راستای تلاش برای افزایش زمان ماندن در زیر آب، انسان از نی های تو خالی برای تنفس هنگام غوطه وری در آب استفاده می کرد. این لوله های تنفسی موقت به غواص اجازه می داد تا بتوانند به صورت نامحدود در زیرسطح آب بماند(اما نه خیلی پایین تر از سطح آب). حتی اگر لوله ی تنفسی گشاد باشد هم در عمق بیش از 30 سانتی متر، فشار آب، تنفس را برای غواصان دشوار می سازد. لوله های تنفسی صاف، غواصان را مجبور می کرد تا به پشت شنا کنند، در نتیجه آن ها نمی توانستند کف اقیانوس را ببینند. شنا کردن به پشت و درست در زیر سطح آب محدودیت زیادی را به همراه دارد، از این رو این روش نمی توانست راه حل درستی برای مشکل اکتشاف دنیای زیر آب باشد.

همراه با لوله های تنفسی، هنرهای باستان غواصانی را نشان می دهد که از کیسه های تنفسی ساخته شده از چرم گوسفندان بزرگ یا پوست بز استفاده می کرده اند. حجم کیسه ها غواص را ملزم می کرد که وزنه ی زیادی را برای نزول حمل کنند و سپس فشار آب کیسه را فشرده و تقریبا غیر قابل استفاده می کرد.

زنگ غواصی

یکی از پیشرفت های مهم غواصی بشر اختراع زنگ غواصی بود. حدود 330 سال قبل از میلاد مسیح، الکساندر کبیر تخریب استحکامات زیر آب فینیقی به دست سربازان غواص را از درون زنگ غواص طراحی شده توسط ارسطو نظارت کرد.

ظاهر زنگ غواصی شبیه به سطل وارونه ای بود که انتهای باز آن رو به آب قرار داشت، وزن آن به اندازه ای بود که غرق می شد و از طریق کابل های متصل به سطح محافظت می شد. با غوطه ورشدن زنگ در آب، هوای درون آن فشرده می شد. غواصان به سمت زنگ شنا و از آن به عنوان پایگاه عملیات استفاده می کردند، و هر زمان که به نفس گیری مجدد نیاز داشتند به طرف زنگ غواصی باز می گشتند. اما پس از استفاده برای مدت نسبتاَ کوتاهی، کربن دی اکسید، ذخیره ی هوای زنگ را به وضعیت ناسالم در می آورد و اکسیژن کمی در داخل آن باقی می ماند. در این مرحله، غواصان در معرض خطر شدید قرار می گرفتند و باید برای تامین هوا زنگ را به سطح آب باز می گرداندند.

Image © Mk V

چند قرن بعد، اولین لباس غواصی قابل پوشیدن اختراع شد. این لباس های ابتدایی و کلاه های ایمنی در اصل زنگ های غواصی محصور به همراه ورودی ضد آب در ناحیه ی دست ها بودند. اصلی ترین پیشرفت های تکنولوژیکی در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 صورت گرفت. پمپ هایی ساخته شدند که می توانستند، در اعماق و تحت فشار هوا رسانی کنند. با تامین هوای لباس ها و زنگ های غواصی از سطح، حالا دیگر آن ها می توانستند کارآمد باشند.

اولین کلاه غواصی حدود سال 1800 معرفی شد، طراحی این کلاه مشابه یک زنگ غواصی کوچک بود با دهانه ای گشاد در قسمت پایین که بر روی شانه های غواص قرار می گرفت. با این حال، این لباس همچنان راه قطعی حل مشکلات انسان در زیر آب نبود. هوای کافی باید از سطح پمپ شود تا جلوی ورود آب به کلاه را بگیرد و غواصان باید مراقب خطر احتمال سقوط یا چرخش در زمانی که این وسیلۀ سنگین را به تن دارند، باشند.

پیامدهای ظهور غواصی

در اواسط سال 1800، اولین تجهیزات کاملاَ محفوظ و ضدآب غواصی اختراع شد و صنعت جدیدی به نام شناور سازی اجسام مغروق در بریتانیای کبیر متولد شد. همچنانکه غواصان ناجی زمان ماندن در عمق را افزایش دادند، موارد بیشتر و بیشتری از آنچه به اشتباه “روماتیسم” گفته می شد، گزارش شد. از آنجایی که این نوع از غواصی نسبتاَ جدید بود، مشکلات فیزیولوژیکی غواصان فقط به بیماری مربوط به سطح ارتباط داده می شد. علم پزشکی هیچ درکی از تاثیر فشار بر بدن انسان نداشت.

در اواسط سال 1800، اولین تجهیزات کاملاَ محفوظ و ضدآب غواصی اختراع شد و صنعت جدیدی به نام شناور سازی اجسام مغروق در بریتانیای کبیر متولد شد. همچنانکه غواصان ناجی زمان ماندن در عمق را افزایش دادند، موارد بیشتر و بیشتری از آنچه به اشتباه “روماتیسم” گفته می شد، گزارش شد. از آنجایی که این نوع از غواصی نسبتاَ جدید بود، مشکلات فیزیولوژیکی غواصان فقط به بیماری مربوط به سطح ارتباط داده می شد. علم پزشکی هیچ درکی از تاثیر فشار بر بدن انسان نداشت.

کارگران از سطح و از طریق قفل های/محفظه های هوا وارد این صندوق ها می شدند، اما پس از گذراندن زمان طولانی در عمق، اختلالات فیزیولوژیکی شدیدی را هنگام بازگشت به سطح نشان می دادند و بسیاری نیز جان خود را از دست می دادند. این بیماری فشار به علت خمیدگی ایجاد شده در قربانیان، بیماری کیسون یا bends (خمیدگی) نامیده شد. در اواخر دهۀ 70، فیزیولوژیست فرانسوی به نام پاول برت، اثرات افت تدریجی فشار را مورد مطالعه قرار داد، یافته های او به اختراع اتاق برداشت فشار منتهی گردید.

صنعت جدید ” کار در زیر آب ” با صرف زمان بیشتر، در اعماق بیشتر بیماری های جدید دیگری را به همراه داشت که هرگز پیش از این توسط دانشمندان توصیف نشده بود. در پاسخ به درخواست کمیتۀ غواصی عمیق نیروی دریایی سلطنتی برای بررسی علل احتمالی خمیدگی، یک فیزیولوژیست بریتانیایی به نام جان اسکات هالدین مجموعه ای از جداول غواصی را بر اساس برداشت فشار مرحله ای تنظیم کرد. این جداول براساس زمانی که غواص در عمق معینی سپری می کرد، طراحی شدند. با افزایش عمق و زمان غواصی، غواص مجبور خواهد بود برای رهایی از bends صعود آهسته تری داشته باشد. هالدین کشف کرد که اگر غواص سرعت صعود را مطابق با جداول کنترل کند، مشکلات مرتبط با بیماری کیسون کاهش خواهند یافت.

تکنولوژی غواصی در قرن های 19و20 جهش بزرگی داشت، اما بیماری های دیگر مانند مستی نیتروژن همچنان بر غواصان اثر می گذاشت. بالارفتن میزان نیتروژن در بدن در اعماق زیاد، باعث ایجاد حالتی مشابه خواب آلودگی و مستی می گردد. مستی نیتروژن باعث اختلال در تصمیم گیری صحیح و مانع از توانایی تصمیم گیری عاقلانه در عمق آب می گردد.

ژاک کوستو و اسکوبا

تا قبل از سال 1943 ژاک کوستو افسر جوان نیروی دریایی فرانسه و شریک او، امیل گگنان رگولاتور و دیمند را اختراع کردند. این دستگاه غواص را قادر می ساخت تا در فشار متناسب با عمقی که در آن قرار دارد و به میزان مورد نیاز نفس بکشد. این نخستین باری بود که یک غواص می توانست با سیستم پشتیبان زندگی کامل و مستقل و کاملاَ آزادانه به دنیای زیر آب برود.

این نوآوری همراه با کمپرسورها و سیلندرهای فشار بالا، به تولید دستگاه تنفس مستقل در زیر آب با نام اختصاری و شناخته شده ی “اسکوبا” منتهی شد. پس از هزاران سال کار در زیر آب همراه با محدودیت های تنفسی و شلنگ های سنگین و طناب ها، بشر می توانست برای اولین بار، بدون اتصالات وارد دریا شود. این پی ریزی ها برای ورزش مهیج غواصی اسکوبا انجام شد و افسانه ی مرموز و در حال حاضر قابل دسترسی جهان، یعنی دریا، جان تازه ای به خود گرفت.

در اواسط 1900، سیستم های اولیه ی اسکوبا در بازار پدیدار شدند، اما دستورالعملی برای غواصی تفریحی وجود نداشت. این دوره، دوران “غرب وحشی” اسکوبا به شمار می آید، زمانی که اکثر غواصان ورزشی افرادی بسیار تندرست بودند که قدرت و تصمیم قاطعانۀ آنان استفاده از سیستم های اسکوبای فاقد ایمنی بود و خطر صدمات جسمی و حتی مرگ به عنوان بخشی از هیجان غواصی اسکوبا در نظر گرفته می شد. خوشبختانه دانش مناسب، مهارت و تجهیزات ایمن توانست جایگزین این دیدگاه احمقانه شوند.

در حدود سال 1955، فقدان ابزار اندازه گیری هوا مهم ترین خطر تهدید کننده ی غواصان اسکوبا به شمار می رفت. هنگامیکه ذخیره ی هوای آنها خالی می شد، غواصان مجبور بودند به سرعت به سطح آب بازگردند. علاوه بر این، رگولاتورهای موجود در آن دوران، با افزایش عمق یا کاهش فشار سیلندر، مقاومت تنفسی بیشتری را ایجاد می کردند.

مفاد غواصی

حال ممکن است تعجب کنید که چرا در زمانی که شما مشغول یادگیری غواصی هستید، ما راجع به دوران اسب و درشکه با شما سخن می گوییم. نوعی از غواصی اسکوبا که امروزه می شناسیم ورزشی نسبتاَ نوین به حساب می آید. پیشرفت های عمده ی تکنولوژی و آموزش های مدرن تنها ظرف 25 سال گذشته روی داده است. تلاشهای موفقیت آمیز ما برای غواصی در عمق، به رفع نقایص تجهیزات قابل اطمینان غواصی وابسته است. چرا؟ در محیط زیر آب، ما کاملاَ وابسته به آموزش ها و تجهیزات خود هستیم.

همانطور که یاد می گیرید که به یک غواص اسکوبا در سیستم SSI تبدیل شوید، الماس غواصی متشکل از دانش، مهارت ها، تجهیزات و تجربه به شما نشان می دهد که چگونه این چهار جزء می توانند با همکاری یکدیگر بهترین تجربه ی غواصی ممکن را در هر بار ورود به آب برای شما ممکن کنند.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/2″][/vc_column][vc_column width=”1/2″][/vc_column][/vc_row]